×

Na stronie http://www.imz.pl stosujemy pliki cookies (ciasteczka) w celu gromadzenia danych statystycznych oraz prawidłowego funkcjonowania niektórych elementów serwisu. Pliki te mogą być umieszczane na Państwa urządzeniach służących do odczytu stron. Dalsze korzystanie z naszej strony oznacza, że wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Informacje podstawowe

Forma prawna

Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Metalurgii Żelaza im. Stanisława Staszica, zwany dalej Instytutem Metalurgii Żelaza, działa w Sieci Badawczej Łukasiewicz. Podstawowym aktem prawnym regulującym działalność jednostki jest Ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. o Sieci Badawczej  Łukasiewicz (Dz. U. z 2019 r. poz. 534).

Organem nadzorującym działalność Instytutu jest Prezes Centrum Łukasiewicz. Instytut posiada osobowość prawną, a jego działalność objęta jest własnym rozrachunkiem finansowym.

Misja

Misją Instytutu Metalurgii Żelaza w Gliwicach jest świadczenie usług naukowo-badawczych, doradczych i szkoleniowych na rzecz producentów stali, użytkowników stali i instytucji publicznych związanych z hutnictwem żelaza i stali.

Historia

Instytut Metalurgii Żelaza im. Stanisława Staszica wywodzi się od Instytutu Naukowo-Badawczego im. Stanisława Staszica, który został powołany uchwałą Rady Ministrów Tymczasowego Rządu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29.04.1945 r.

W 1946 r. Instytutowi przydzielono siedzibę w Gliwicach przy ulicy Karola Miarki 12, gdzie w latach 50. i 60. zbudowano zaplecze laboratoryjne i technologiczne. W latach 1952-1953 nastąpiło wydzielenie z Instytutu części zakładów badawczych, na bazie których powstały dwa niezależne instytuty: Instytut Metali Nieżelaznych i Instytut Materiałów Ogniotrwałych, natomiast pozostająca część otrzymała aktualną nazwę.

Pierwszy etap działalności Instytutu obejmuje udział w odbudowie polskiego hutnictwa po zniszczeniach drugiej wojny światowej i rozbudowie jego potencjału wytwórczego. W okresie tym prace Instytutu wynikały z doraźnych potrzeb poszczególnych hut i w związku z tym charakteryzowały się dużym rozproszeniem tematycznym i ograniczonym udziałem badań rozwojowych.

W latach 70. i 80. Instytut uczestniczył w upowszechnianiu postępu techniczno-technologicznego w hutnictwie, m.in. wdrożył i upowszechnił stosowanie nowoczesnych grup stali: spawalnych i trudnordzewiejących o podwyższonej wytrzymałości, stali przeznaczonych do bardzo głębokiego tłoczenia, odpornych na ścieranie oraz stali dla energetyki.

W latach 90. Instytut włączył się aktywnie w prace na rzecz restrukturyzacji krajowego hutnictwa. Działalność ta zaowocowała wieloma opracowaniami analitycznymi, studialnymi, planistycznymi i doradczymi, które wykonywane były zarówno na rzecz podmiotów gospodarczych sektora, jak i organów administracji państwowej.

Od 1 kwietnia 2019 roku Instytut jako jeden z 38 podmiotów, współtworzy Sieć Badawczą Łukasiewicz.

Aktualnie

Według stanu na dzień 1.01.2019 r. w Instytucie zatrudnionych jest 113 pracowników, 108 w pełnym i 5 w niepełnym wymiarze godzin. 74 pracowników Instytutu ma wykształcenie wyższe. Z tej grupy 26 osób posiada stopień naukowy doktora. Ponadto 7 osób posiada stopień naukowy doktora habilitowanego, a 3 osoby tytuł profesora.

Liczba pracowników zaangażowanych w działalność badawczą wynosi 66 osób, z czego:

  • 23 osoby – posiadają stopień naukowy doktora,
  • 7 osób – posiada stopień naukowy doktora habilitowanego,
  • 3 osoby – posiadają tytuł profesora.

Liczba pracowników naukowo-badawczych – 38 osób, w tym 2 doktorantów.

Liczba pracowników inżynieryjno-technicznych – 30 osób.

Liczba pracowników administracyjnych – 26 osób.

 

 


Powrótwersja do druku